Ostatnio, na przemian, dotykają mnie dni lenistwa i intensywnej pracy, tak jakby moje skrajności postanowiły toczyć jakiś zawzięty bój o ostateczne ustalenie mojej tożsamości. Odbija się to na blogu, bowiem, gdy dzień mam leniwy, to blog świeci pustkami z powodu lenistwa; gdy dzień mam zapracowany, to nie znajduję dla niego nawet pięciu minut. Taka życiowa anegdota. Teraz nieco o cieście. Wydaje mi się, że godzi nieco wielbicieli ciast suchych, kremowych i owocowych. Jest mega szybkie w wykonaniu, bo wykorzystuje kilka skrótowych dróg (krem z użyciem budyniu w proszku), co dodatkowo pozytywnie do tego ciasta nastawia (teraz odezwała się ta leniwa strona mojej osobowości). Prezentuje się całkiem efektownie, co sugeruje, że spędziło się w kuchni nieco więcej czasu niż w rzeczywistości (teraz intensywna praca usiłuje się bronić, kamuflując niedoskonałości). Dobra, dość tego gadania.