Przechadzam się między regałami księgarni, palcem wodzę po identycznych okładkach. Wszystkie utrzymane są w nowoczesnym stylu – ascetyczne, w barwach podstawowych, wykorzystujące zdobycze kubistów i pop-artu. I wtedy w ręce wpada mi „Złota kuchnia polska”. Wabi intensywnie kobaltową okładką, wymyślnymi literami i złoconymi stronami. Kupuję bez przeglądania, bo w Polsce o polskiej kuchni bzdury przeczytać jest trudno, a i konkurencja na tego typu rynku wydawniczym spora, więc kto by kiepską pozycję nań wypuścił? W domu siadam wygodnie na kanapie, na stoliku obok stawiam poziomkową herbatkę i na nogach złożonych po turecku rozkładam księgarnianą zdobycz. Pojawia się niedowierzanie, zaskoczenie i irytacja.

Książka Elżbiety Adamskiej jest piękna. Zarówno na zewnątrz, jak i w środku. Czytelne czcionki, ładne zdjęcia, dobry gatunek papieru. Na półce prezentuje się fantastycznie. Tyle dobrego, bo raczej nigdy owej półki nie opuści. A dlaczego? A dlatego, że autorka o kuchni polskiej nic nie wie, albo udaje, że tak jest. Przepisy na niepolskie dania mogą być świetne, ale przecież dla rodzimych dań kupiłam tę książkę.

       Weźmy na przykład dział: masła smakowe. Wybrałam go celowo, bo zawiera jedynie siedem pozycji i doskonale obrazuje resztę problemów książki. Elżbieta Adamska proponuje masła: z orzeszków arachidowych, łososiowe, roquefort, martini, grzybowe, czosnkowe, ziołowe. Pierwszy raz słyszę o polskich orzeszkach arachidowych albo roqueforcie, mamy za to przecież mnóstwo innych składników, które można by uznać za znamienne dla Polski. Takie masło z prażoną cebulką albo ze szczypiorkiem tudzież z lubczykiem. A może brzmiało to wszystko dla autorki zbyt prosto? Zawsze to lepiej rzucić roquefortem niż cebulą. Brzmi przecież bardziej dystyngowanie. Wydawca zadowolony, a i po francusku pogruchać przy gościach na kolacji można. 

       Kuchnia polska według Elżbiety Adamskiej to także mozzarela, feta, fondue, gazpacho, krem z awokado, ravioli, rosyjska okroszka, beszamel, sałatka grecka, gnocchi, pilaw, krewetki, kofta, musaka i wiele, wiele innych. Nie ma za to, na przykład, krokietów, które w Polsce niezwykle się przyjęły. Może nie starczyło miejsca, gdy zdecydowała się umieścić w deserach: wodę, kawę i herbatę. 

       Jest mi przykro i czuję się oszukana. Nie tylko przez autorkę książki, ale przede wszystkim przez wydawnictwo Olesiejuk, które zdecydowało się ją wydać. Owinięcie kiepskiego produktu w ładny papierek nie sprawia, że staje się on wartościowy. Wciąż jest to kiepski produkt, tylko ładnie zapakowany. Mamy w Polsce tylu zdolnych kucharzy, zarówno amatorów jak i profesjonalistów, którzy fascynują się polską kuchnią, szkoda że im nie daje się takich ładnych okładek. 

       A może wystarczyło zmienić tytuł?