Nie patrzcie na mnie krzywo - obiecywałam, że się nie poddam i blog wciąż będzie funkcjonował, ale kwestia braku czasu na codzienne dodawania wpisów nie uległa zmianie. Swoją drogą, mieliście kiedyś tak, że sądziliście, że życie Was wyprzedza? Jestem właśnie w takim punkcie. Nie nadążam. Chyba już nawet sama za sobą.

Nigdy nie pojmę, dlaczego najlepiej smakuje to, co jest najbardziej kaloryczne albo tłuste. To naprawdę jakiś niesympatyczny dowcip kreatora światów. 

Przestaję przepraszać za zaniedbywanie bloga, bo jak sądzę to już się nie zmieni. Przechodzę w tryb publikacji przepisów "od czasu do czasu". Gdy gotuję, notuję wszystko skrzętnie i fotografuję, mając nadzieję, że znajdę chwilę czasu, by wrzucić to do sieci.

Nie dajcie się zwieść pozorom. Chilli nie sprawi wcale, że Wasze kubki smakowe zaczną płakać, a jedynie doda całości nieco wyrazu - lekką nutę odmienności.

To danie ratuje mi życie od lat. Zresztą nie pierwszą jego wersję, jak widać po tytule, już publikuję. Ekspresowe w wykonaniu, supersmaczne i możliwe do dostosowania dla niemal każdego podniebienia. Idealny sposób na wyczyszczenie lodówki lub uratowanie żołądka od strawienia samego siebie pod koniec miesiąca ;) 

Idealny dodatek do obiadu. Czas wykorzystać zgromadzone zapasy przetworów, by ostatecznie zrobić miejsce nowym, tegorocznym :)

Kolejny przykład klasyki. O dziwo nie każdy wie, jak się ją robi. Nie wierzycie? Sama poznałam przynajmniej kilkanaście takich osób.

To jedno z dań ratujących życie. Tak zwane danie przedwypłatowe. Szybkie, tanie, smaczne, sycące. Wszystko, czego może oczekiwać wygłodniały student bez zapasu gotówki.

Ostatnio mam dużo pracy. Bardzo mało gotuję, co odbija się na ilości notek. Chcecie, żebym zrzuciła na kogoś winę? Niech więc będzie Umberto Eco, Jego honoris causa i fakt, że napisał tak dużo o tak wielu rzeczach, a to niczego nie ułatwia.

Propozycja wegetariańska. Coś na szybki obiad albo dodatek do niego.

Czasochłonny i pracochłonny przepis, ale warty każdego napiętego mięśnia i poświęconej sekundy. Smak rekompensuje wszystko. Zresztą może to i dobrze, że zajmuje tyle czasu? Dzięki temu nie robię go zbyt często (mało kaloryczny to on nie jest...). 

Pamiętam dzień, w którym po raz pierwszy skosztowałam zupy kremu. Moja mama nie przepadała za tego typu wynalazkami. Zupy były więc klasyczne w smaku, podaniu i posiadały bardzo dużo "gęstego", czyli warzywno-mięsnej części zupy (podział na "gęste" i "rzadkie" trwa do dziś, tata złośliwie podkrada "rzadkie", zostawiając innym "gęste"). W każdym razie nadszedł dzień, w którym postanowiłam sama taką zupę krem przygotować - w książkach i telewizji wydawała mi się zawsze najelegantszym daniem na świecie -, ale od postanowienia do czynu droga daleka. Poczytałam więc co nieco, podszkoliłam się i wreszcie przystąpiłam do działania. I tak narodziła się zupa krem z pora.

Kopytka to kolejny przepis resztkowy. Na blogu pojawiły się już kopytka brokułowe oraz marchewkowo-groszkowe. Tym razem coś z wykorzystaniem przetworów. Buraki przydadzą się szczególnie w okresie zimowym, ponieważ pomagają w walce z chorobami wirusowymi ;)

Kocham kaczkę. Piszę to pod każdym na tego ptaka przepisie. To najlepsze, najsmaczniejsze mięso na świecie. Nie żebym jadła wszystkie rodzaje. Wiele jest takich, których nigdy nie spróbuję - koniny czy psa między innymi. Ale zostańmy przy kaczce. Kaczka jest boska.

Podczas jednego z rzadkich wieczorów w gronie znajomych zeszło na temat kulinarny. Przypomniałam sobie jedzone na Festiwalu Dobrego Smaku 2014 danie: Happy Roll, czyli krewetka w tempurze, serek, tamago, ogórek, tykwa i rzepa, na zewnątrz kiwi, sos u nagi i mango. I zapragnęłam zjeść coś podobnego. Ale, że była już 22, a zasobność mojego portfela nie pozwalała na zamówienie prawdziwego sushi, postanowiłam wykombinować coś sama. Część składników miałam w domu (algi, ryż itp.), a resztę dokomponowałam ze sklepu naprzeciwko mojej kamienicy. Wyszło pysznie, chociaż zupełnie inaczej, niż Happy Roll. Niemniej z pewnością wrócę do tego smaku! Polecam też poprzednie przepisy: Sushi Futomaki z makrelą, surimi i wasabi oraz Sushi nighiri z omletu.

Są przepisy i dania, które wydają się mi tak oczywiste, że nie widzę sensu w ich przywoływaniu. Mogłabym zaliczyć do nich klasyczną kolbę kukurydzianą właśnie. Ostatnimi jednak czasy poznałam tak wiele osób, które nigdy w życiu nie jadły przyrządzanej w ten sposób kukurydzy, że uznałam, iż wspomnienie o niej na blogu jest konieczne.

Tego typu "risotto" pojawiło się już w innej wersji na blogu (z królikiem), jednak żeby zademonstrować Wam, jak podatne na zmiany jest to danie, zdecydowałam się wstawić kolejny przepis. Zaznaczę, raz jeszcze, że to przepis studencki, resztkowy, a nazwa "risotto" to tylko luźne określenie, bowiem z prawdziwym włoskim przysmakiem nie ma nic wspólnego. :)

Stir fry to wyśmienity sposób przyrządzania potraw, który pozwala nie tylko na uzyskanie pysznego dania w krótkim czasie, ale również na zachowanie maksymalnej ilości składników odżywczych. Rzecz idealna na w okresie letnim, kiedy nie chce spędzać się w kuchni wielu godzin - z powodu temperatury bądź innych planów wypoczynkowych.

- 3 łyżki wody
- 5 łyżek jasnego sosu sojowego
- 3 łyżki brązowego cukru

Przygotowanie:
Rybę podsmażamy na odrobinie tłuszczu. Dodajemy cukinię i paprykę pokrojone w kostkę, pędy bambusa i kiełki fasoli. Makaron przygotowujemy zgodnie z opisem na opakowaniu i wrzucamy na patelnię. Podsmażamy przez chwilkę mieszając z resztą składników. Dodajemy sos zrobiony z octu, wody, sosu sojowego i cukru. Podsmażamy chwilkę mieszając szybko, by połączyć produkty z sosem. Podajemy natychmiast z ulubionym sosem (niekoniecznie), np. słodko-ostrym chilli. Voila!

Kiedy okazało się, że moi rodzice mają podwyższony cholesterol, chciałam być dobrym dzieckiem i wyczarować coś supersmacznego i superzdrowego. Poczytałam trochę o właściwościach warzyw i wyodrębniłam te najlepsze do walki z cholesterolem. Takie czary! :)