Myślę, że smakoszem sufletów trzeba się urodzić. Poza tym - chociaż to już chyba nieco przekorne i buńczuczne - czasami zastanawiam się nad źródłem prawdy, że suflety są najsmaczniejsze na świecie. Owszem, jest w nich coś niezwykłego. Lekkość, nieprzesadzona słodycz (w tych deserowych) i nienachalny smak, który sprawia przyjemność delikatnością, ale nie smuci mdłością. Coś wyważone i idealnego... technicznie.

Mam taką tradycję, że każdego roku robię inną wersję mazurka. Były mazurki na waflu i na spodzie kruchym i na półkruchym i pełne bakalii... i - naprawdę sporo. Ten jednak mazurek jest moim zdecydowanie ulubionym. I gdyby nie tradycja zmienności, robiłabym go każdego roku.

Wiele produktów zwykliśmy kupować sklepach, chociaż znacznie taniej i zdrowiej byłoby, gdybyśmy wytworzyli je w domu. Tak jest na przykład z zakwasem na żurek. Nie potrzeba do jego zrobienia ani zbyt dużo czasu, ani zbyt dużo funduszy. Jest bardziej aromatyczny, intensywny w smaku i trwały. Nic tylko pożegnać się z tym sklepowym!

Tego dania nie trzeba nikomu przedstawiać. Staram się jednak przyrządzać potrawy z różnorodnych kręgów i o różnorodnym stopniu trudności. Jeżeli, więc jesteś studentem, który nigdy nie gotował, a zapragnął nagle zjeść domowy obiad - to przepis dla Ciebie! :)

Były już pierogi, teraz czas na uszka. Pojawiają się w naszym domu, co drugi rok. Naprzemiennie z łazankami. Wynika to z wyboru zup - raz barszcz, raz grzybowa. Barszcz z uszkami, grzybowa z łazankami. Ja wolę barszczyk, ale grzybową też nie wzgardzę, więc nie cierpię niezależenie od przypadającej kolejki ;)

Wigilia i Boże Narodzenie zbliżają się wielkimi krokami, a wraz z nimi lepienie pierogów. To danie, którego nie może zabraknąć na stole. Ale jak zrobić idealne ciasto? I jak ozdobić brzegi pierogów, aby nie tylko zachęcały zapachem i smakiem, ale również wyglądem? Oto przepis i kilka trików.

Pamiętacie, jak pisałam o małych problemach technicznych z aparatem, a potem o radości, że zostały rozwiązane? No cóż. Rozwiązanie okazało się nietrwałe. Czytnik kart umarł po drugim użyciu. Tak wiele chciałam Wam pokazać, tymczasem znowu musiałam zwlekać. No, ale dzisiaj wracam. Z pysznym, intensywnie czekoladowym fondantem. Tego smaku nie da się zapomnieć!

Kolejny ze smaków dzieciństwa - sezamki. Tak naprawdę, ich wielbicielem jest tata, ale jakoś to na mnie przeszło. Tak czy siak, jem je rzadko, bo są piekielnie słodkie (jak to sezamki) i boleśnie tuczące. Przy odrobinie wprawy można wyczarować z masy sezamowej nie tylko płaskie prostokąty, ale i, na przykład, świąteczne laski na choinkę :)

Wybaczcie mi proszę, że mam tak mało zdjęć. W zasadzie tylko jedno. Suflet jest jednak tak delikatną sprawą, że obawiałam się, iż pozostawienie go bez opieki na czas fotografii, sprawiłaby, że by nie wyszedł. Niezależnie od ilości zdjęć, zapewniam, że to serowe cudo jest niezwykle pyszne ;)

Kuchnia marokańska i paluszki Fatimy. Rodzaj nadziewanego, smażonego ciasta. Klasycznie wykonuje się to cudo z wykorzystaniem ciasta "ouarka", ale przepis na nie jest strzeżoną przez pokolenia tajemnicą. Każda rodzina ma własny. Podaję więc zamiennik :) Nie martwcie się - będzie pysznie!

Mięso podałam na puree z selera. Tak naprawdę nie istnieje idealna recepta na stek. Wiele rzeczy trzeba wypróbować i zrozumieć samemu. Nie jestem w stanie podać Wam czasu smażenia steku, bowiem wszystko zależy od tego, jak gruby kawałek mięsa zechcecie przygotować. Mogę zdradzić Wam jednak kilka własnych sekretów.

Skończyło się pałaszowanie w ramach Festiwalu Dobrego Smaku i trzeba wrócić do samodzielnego przygotowywania posiłków. Piekarnik funkcjonuje dziś na pełnych obrotach. W całym mieszkaniu unoszą się kuchenne zapachy. I dobrze. Stęskniłam się za tym intymnym spożywaniem posiłków, tą prywatnością jedzenia, bez zgiełku i pośpiechu :)

- 2 bakłażany
- 3 cukinie
- oliwa z oliwek
- sól

Przygotowanie warzyw:
Bakłażany oraz cukinie myjemy, a następnie kroimy na plastry grubości centymetra. Solimy je z obu stron, grillujemy na niewielkiej ilości oliwy i osączamy na papierowym ręczniku.

Składniki do mięsa w sosie:
- 2 łyżki oliwy z oliwek
- 2 cebule
- 1 kilogram mięsa mielonego
- 500 gram passaty
- 100 mililitrów czerwonego wina
- szczypta cynonamonu
- pieprz
- sól

Przygotowanie mięsa w sosie:
Rozgrzewamy oliwę, wrzucamy posiekane cebule i smażymy je do zeszklenia. Mieszamy. Dodajemy mięso mielone. Mieszamy. Dodajemy passatę, czerwone wino, cynamon. Gotujemy 20 minut od czasu do czasu mieszając. Doprawiamy solą oraz pieprzem.

Składniki na sos beszamelowy:
- 120 gram masła
- 100 gram mąki
- 600 mililitrów mleka
- 2 żółtka
- gałka muszkatołowa
- pieprz
- sól

Przygotowanie sosu beszamelowego:
Podsmażamy mąkę na maśle przez około 2-3 minuty. Stopniowo dodajemy mleko i mieszamy za pomocą trzepaczki. Doprawiamy solą, pieprzem, gałką muszkatołową i dodajemy żółtka. Mieszamy i odstawiamy.

Składniki na warstwy: 
- grillowane cukinie
- grillowane bakłażany
- mięso mielone w sosie
- beszamel
- 1 opakowanie fety (lub innego sera typu greckiego)

Przygotowanie warstw:
Na samym dnie naczynia układamy bakłażany, następnie cukinie. Potem mięso mielone w sosie. Całość pokrywamy beszamelem, górę posypujemy fetą i wkładamy do piekarnika nagrzanego do 180°C (termoobieg) na 45 - 60 minut.

Przepis na podstawie przepisu Pascala Brodnickiego ze strony kuchnialidla.pl

Nie ma, co się oszukiwać - każdy lubi czasami zjeść hamburgera. Dzisiaj, zwłaszcza w dużych miastach, zjedzenie jego zdrowej wersji nie jest już problemem. Burgerowe foodtrucki podbiły wiele serc i nie ma się czemu dziwić: świeże mięso, a nie jakieś mrożonki składowane przez ostatnie dwa lata; naturalne sosy i świeże warzywa. Takiego hamburgera można jednak przygotować także w domu. Od sezamowej bułki do soczystego burgera.

Czasami chce się zrobić coś widowiskowego. Najlepiej wykorzystać w tym celu deser. A jaki sprawdzi się lepiej niż croquembouche? Ciasto parzone jest lekkie w strukturze i delikatne w smaku, doskonale skleja się je przy pomocy kremu. Całości słodyczy dodaje karmel.

- 200 gram cukru
- 60 mililitrów wody

Przygotowanie karmelu:
Wlewamy do garnuszka wodę, wsypujemy cukier, nie mieszamy. Podgrzewamy na średnim palniku aż cukier się rozpuści a całość stanie się bursztynowa. Profiterole smarujemy karmelem i sklejamy ze sobą formując wieżę. Przy pomocy trzepaczki (maczając ją w karmelu) tworzymy też karmelowe "włosy", które owijamy wokół gotowej wieży. Całość można też ozdobić złotymi perełkami. Voila!

Po raz kolejny w mojej kuchni spotykają się tradycje dwóch krajów, tym razem - Francji oraz Włoch. Consommé i ravioli długo za mną chodziły, ale obawiałam się ich przygotowywania. Pierwszego z powodu ogromnej czasochłonności i przeświadczenia, że nie mam w sobie tyle cierpliwości do pilnowania, by płyn zbytnio się nie zagotował. Ravioli, gdyż makaron zawsze mnie przerażał. No i rzuciłam się na głęboką wodę. Zaszalałam i zamiast jednego wyzwania podjęłam dwa. W ciągu tego samego dnia! :)
Okazało się, że moje obawy nie były uzasadnione, więc jeżeli i Wy się boicie - przestańcie! ;)

Składniki na bulion drobiowy:
- 1 porcja rosołowa z kurczaka
- 3-4 marchewki
- 1 pietruszka
- kawałek selera
- kawałek pora
- 1 cebula
- 2 ząbki czosnku
- 3 litry wody
- 2 liście laurowe
- 3 ziarna ziela angielskiego
- sól

Przygotowanie bulionu:
Porcję rosołową myjemy, wkładamy do garnka i zalewamy zimną wodą. Doprowadzamy do zagotowania, zmniejszamy ogień i zdejmujemy szumowiny. Warzywa myjemy i obieramy. Cebulę opalamy. Wrzucamy wszystko do garnka razem z przyprawami. Gotujemy do miękkości mięsa, na małym ogniu. Przecedzamy przez sito, żeby otrzymać sam bulion - bez warzyw i mięsa. Studzimy.

Składniki do consommé:
- około 2 litrów bulionu drobiowego (ostudzonego)
- 2 marchewki
- 1 pietruszka
- 1 por (biała część)
- 1 cebula
- 0,5 kilograma mielonej wołowiny
- 3 białka

Przygotowanie consommé:
Wszystkie warzywa myjemy, obieramy i kroimy w kostkę. Mieszamy je dokładnie z mięsem oraz białkami i przekładamy do garnka. Taką mieszankę zalewamy zimnym bulionem drobiowym. Gotujemy na średnim gazie, mieszając co jakiś czas, dbając o to, by całość nie zaczęła szaleńczo bulgotać. Kiedy na powierzchni utworzy się rodzaj kołderki z mięsa i warzyw, przestajemy mieszać, a gaz możliwie zmniejszamy. W środku tej kołderki robimy otwór wielkości łyżki wazowej. Łyżką wybieramy bulion i przelewamy go po ściankach garnka. Gotujemy tak całość przez około 1 godzinę. Następnie przecedzamy przez drobne sitko, by oddzielić właściwe consommé od warzyw i mięsa. Voila!

Składniki na ciasto do ravioli:
- 400 gram mąki
- 2 jajka
- 160 mililitrów wody
- 1 łyżka oliwy

Przygotowanie ciasta do ravioli:
Mąkę przesiewamy. Jajka mieszamy. Wszystkie składniki zagniatamy razem. Ciasto powinno być wyczuwalnie twarde. Przed wykorzystaniem odstawiamy je na 15 minut do lodówki (pod przykryciem, żeby nie obeschło.

Składniki na nadzienie do ravioli:
- 3 pory
- 1 ząbek czosnku
- 220 gram szpinaku
- 150 mililitrów słodkiej śmietanki
- 1 łyżka masła
- biały pieprz
- sól
- dodatkowo: 2 żółtka

Przygotowanie nadzienia do ravioli:
Pory myjemy i drobno kroimy. Podsmażamy na maśle razem z odparowanym wcześniej szpinakiem. Zalewamy całość śmietanką i pozwalamy warzywom dusić się w niej przez około 5-10 minut. Dodajemy przeciśnięty przez praskę czosnek, doprawiamy solą i białym pieprzem (dość intensywnie, bo po zamknięciu w cieście farsz wyda się delikatniejszy). Redukujemy nadmierną ilość sosu przez odkrycie patelni i parowanie aż do uzyskania pożądanej konsystencji. Ostudzony farsz wykładamy małymi porcjami na cienko rozwałkowane ciasto. Kulki farszu układamy w kilkucentymetrowych odstępach i pokrywamy nimi całym płat ciasta. Miejsca bez farszu smarujemy żółtkiem. Następnie całość przykrywamy drugim kawałkiem ciasta, dbając by nie pozostały żadne pęcherzyki powietrza. Wycinamy kwadratowe porcje. Ravioli gotujemy w lekko osolonej wodzie, przez 2-3 minuty od wypłynięcia na powierzchnię (czas jest zależny od grubości ciasta). Podajemy zalane consommé. Voila!

 Smacznego i do napisania wkrótce! ;)

Po raz kolejny sięgam do klasyki, tym razem włoskiej. Panna cotta to deser lekki i nietrudny w przygotowaniu. Dodatkowo bardzo podatny na wprowadzenie nowych kombinacji smakowych i udoskonaleń. Idealny po sytym obiedzie ;)

- 85 gram cukru
- 1 laska wanilii
- 12 gram żelatyny

Przygotowanie:
Do niewielkiego garnka wlewamy mleko, wkładamy cukier oraz nasiona wanilii. Podgrzewamy tak, żeby całość była gorąca, ale nie zawrzała. Odstawiamy na 30 minut. Ponownie podgrzewamy, ale tak żeby mieszanka się nie zagotowała.
Żelatynę rozpuszczamy w gorącej wodzie i dodajemy do mleka, mieszamy. Następnie wlewamy jogurtu. Raz jeszcze dokładnie mieszamy. Rozlewamy do sześciu pojemników (np. filiżanek). Chłodzimy w lodówce, najlepiej przez całą noc.
By wyjąć panna cottę zanurzamy filiżankę na 3 minuty w ciepłej wodzie. Podajemy z dowolnymi owocami i syropami. Voila! ;)

Pytano mnie już kilka razy o to, czy nie istnieje może bezglutenowa wersja placków ziemniaczanych. Wcześniej proponowałam zamianę tradycyjnej mąki na bezglutenową, zapominając o tradycyjnym daniu szwajcarskim, czyli rösti. Zazwyczaj przybierają one rozmiar patelni, ale ja zdecydowałam się przygotować ich mniejszą wersję. Nie powiem Wam, czy odbiegają w smaku od polskich placków, musicie to sprawdzić sami ;)

Desery kuchni francuskiej nie mają sobie równych. Być może dlatego, że to kuchnia masłem i tłustą śmietaną płynąca, czyli tym, co tygryski (takie, jak ja) kochają najbardziej. Prezentowałam już na blogu suflet czekoladowy oraz mus czekoladowym, tym razem jednak zrezygnuję z czekolady na rzecz równie doskonałego składnika, jakim jest... wanilia ;)

Mam ostatnio czas sufletowy i sufletuję, ile mogę. Dzisiaj pierwszy z efektów tej "pracy". Na żywo wszystko wygląda bardziej apetycznie, więc spróbujcie tych cudeniek w domu. To naprawdę nie takie trudne! ;)

Nigdy nie brałam udziału w dyskusji na temat humanitarnego i właściwego zabijania zwierząt, jakichkolwiek. Tym razem jednak głos zabrać muszę, bo przygotowanie świeżego homara w Polsce, wymaga jego zabicia. Wiem, że wiele osób buntuje się przeciwko wrzucaniu żywego zwierzęcia do wrzątku, jednak ja zdecydowałam się na ten sposób uśmiercenia skorupiaka z dwóch powodów:
1. Homar nie odczuwa (najprawdopodobniej) bólu w ujęciu stricte ludzkim - poprzez cierpienie - ale poprzez uruchomienie systemu obronnego, który każe mu się wycofać/uciekać.
2. Nie miałam pewności, czy udałoby mi się przeciąć homara w odpowiednim miejscu jednym, płynnym ruchem. Wolałam nie przeprowadzać tego typu testów na żywym zwierzęciu.
A teraz przepis. Najbardziej klasyczny, najpyszniejszy.